Shloka 46
धवककुभकदम्बनारिकेलै: कुरबककेतकजम्बुपाटलाभि: । वटवरुणकवत्सना भबिल्वै: सरलकपित्थप्रियालसालतालै:,धव, ककुभ (अर्जुन), कदम्ब, नारियल, कुरबक, केतक, जामुन, पाटल, बड़, वरुणक, वत्सनाभ, बिल्व, सरल, कपित्थ, प्रियाल, साल, ताल, बेर, कुन्द, पुत्नाग, अशोक, आम्र, अतिमुक्त, महुआ, कोविदार, चम्पा तथा कटहल आदि बहुत-से फल-फूल देनेवाले विविध वन्य वृक्ष उस आश्रमकी शोभा बढ़ा रहे थे। फूलों, गुल्मों और लताओंसे वह व्याप्त था। केलेके कुंज उसकी शोभाको और भी बढ़ा रहे थे
dhavakkubhakadambanārikelaiḥ kurabakaketakajambupāṭalābhiḥ | vaṭavaruṇakavatsanā bhabilvaiḥ saralakapitthapriyālasālatālaiḥ ||
వాసుదేవుడు పలికెను—ధవ, కకుభ, కదంబ, నారికేళ, కురబక, కేతక, జంబూ, పాటల, వట, వరుణక, వత్సనాభ, బిల్వ, శరల, కపిత్థ, ప్రియాల, శాల, తాళ వంటి అనేక పుష్పఫలప్రదమైన వన్యవృక్షాలు ఆ ఆశ్రమాన్ని అలంకరించెను. అది పుష్పాలు, పొదలు, లతలతో నిండియుండెను; కదళీ వనాలు దాని శోభను మరింత పెంచెను.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the ideal of an āśrama as a harmonious, life-sustaining space—rich in fruit and flowers—suggesting that dharmic living is supported by simplicity, abundance without violence, and reverence for the natural order.
Vāsudeva is describing the beauty and richness of a hermitage: it is surrounded by many varieties of trees and plants, creating an auspicious and serene setting for the events and teachings that follow.