Shloka 13
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
युगे युगे तु कृष्णेन तोषितो वै महेश्वर: । भकक्त्या परमया चैव प्रीतश्चैव महात्मन:,श्रीकृष्णने प्रत्येक युगमें महेश्वरको संतुष्ट किया है। महात्मा श्रीकृष्णकी परम भक्तिसे वे सदा प्रसन्न रहते हैं
yuge yuge tu kṛṣṇena toṣito vai maheśvaraḥ | bhaktyā paramayā caiva prītaś caiva mahātmanaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—యుగయుగాలలో శ్రీకృష్ణుడు మహేశ్వరుని తృప్తిపరచాడు. మహాత్ముడు శ్రీకృష్ణుని పరమభక్తితో ఆయన ఎల్లప్పుడూ ప్రీతిగా, ప్రసన్నంగా ఉంటాడు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Supreme devotion (paramā bhakti) consistently wins divine favor: Kṛṣṇa’s unwavering bhakti is presented as the reason Maheśvara remains pleased in every yuga, implying that sincere devotion transcends time and circumstance.
Bhīṣma, in his instruction, praises Kṛṣṇa by stating that across successive ages Kṛṣṇa has satisfied Maheśvara (Śiva) through the highest devotion, highlighting Kṛṣṇa’s spiritual stature and the efficacy of bhakti.