Shloka 18
अध्याय १३२ — कर्मणा मनसा वाचा: स्वर्गमार्गः तथा आयुर्विपाकः
Adhyāya 132 — The path to heaven through deed, mind, and speech; karmic results for lifespan
न यस्य हृदयं शुद्ध॑ नरक स ध्रुवं ब्रजेत् । तुल्य॑ यज्ञश्न॒ सत्यं च हृदयस्य च शुद्धता
na yasya hṛdayaṁ śuddhaṁ narakaṁ sa dhruvaṁ vrajet | tulyaṁ yajñaś ca satyaṁ ca hṛdayasya ca śuddhatā ||
—అయితే హృదయం శుద్ధి లేనివాడు పాపి నిశ్చయంగా నరకానికి పోతాడు. యజ్ఞం, సత్యం, హృదయశుద్ధి—మూడూ సమానమని చెప్పబడినవి; అయినా హృదయశుద్ధియే పరమ ప్రమాణం.
धौग्य उवाच
Educational Q&A
Ritual merit and even truth-speaking do not bear full fruit without inner purification; an impure heart leads to downfall, while purity of heart is presented as the decisive ethical standard.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused discourse, Dhāumya delivers a moral admonition: external religious acts (yajña) are not sufficient if one’s inner disposition remains tainted; he ranks inner purity alongside sacrifice and truth, emphasizing its supremacy in practice.