Shloka 3
Nārāyaṇa-tejas: Kṛṣṇa’s Vrata, the Fire-Manifestation, and the Sages’ Inquiry (अनुशासन पर्व, अध्याय १२६)
यत् ते भृशतरं दानाद् वर्तयिष्यामि तच्छुणु,'अस्तु, अब मैं दानसे भी उत्तम धर्मका तुमसे वर्णन करता हूँ, सुनो। इस जगतमें जितने शास्त्र और जो कोई भी प्रवृतियाँ हैं, वे सब वेदको ही सामने रखकर क्रमशः प्रचलित हुए हैं
yat te bhṛśataraṃ dānād vartayiṣyāmi tac chṛṇu | astu, adhunāhaṃ dānād api uttamaṃ dharmaṃ tava varṇayiṣyāmi, śṛṇu | asmin jagati yāvanti śāstrāṇi yāś ca pravṛttayaḥ santi, tāḥ sarvā vedam eva puraskṛtya kramataḥ pracalitāḥ |
భీష్ముడు పలికెను—“ఇప్పుడు నేను నీకు దానముకన్నా శ్రేష్ఠమైన ధర్మాన్ని వివరిస్తాను; వినుము. అవును, దానముకన్నా ఉత్తమమైన ధర్మాన్ని నీకు చెప్పుదును.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma frames a hierarchy of values: beyond the merit of charity (dāna) lies an even higher dharma, and he grounds all legitimate teachings and social practices in the primacy of the Veda as the ultimate reference point.
In the instruction-heavy Anushasana Parva, Bhishma continues advising his listener, transitioning from praise of charity to introducing a teaching he considers even more excellent, while asserting that worldly scriptures and practices derive their authority by placing the Veda foremost.