Shloka 13
Nārāyaṇa-tejas: Kṛṣṇa’s Vrata, the Fire-Manifestation, and the Sages’ Inquiry (अनुशासन पर्व, अध्याय १२६)
संसारके पुण्यात्मा पुरुष अन्न-दान देकर इस लोकमें भी सुखी होते हैं और मृत्युके बाद ब्रह्मलोक तथा दूसरे शक्तिशाली लोकको प्राप्त कर लेते हैं ।।
saṃsāre puṇyātmā puruṣā anna-dānaṃ kṛtvā iha loke 'pi sukhino bhavanti, mṛtyoḥ paraṃ brahmalokaṃ tathā anyān balavataḥ lokān prāpnuvanti. pūjitāḥ pūjayanty ete mānitā mānayanti ca. sa dātā yatra yatraiti sarvataḥ saṃpraṇūyate.
అన్నదానం చేసి పుణ్యాత్ములు ఈ లోకంలోనే సుఖంగా ఉంటారు; మరణానంతరం బ్రహ్మలోకమును మరియు ఇతర బలవంతమైన లోకాలను పొందుతారు. తామే పూజింపబడి గౌరవింపబడినవారు ఇతరులను కూడా పూజించి గౌరవిస్తారు; దాత ఎక్కడెక్కడికి వెళ్తాడో అక్కడక్కడా అన్ని వైపులా అతని కీర్తి వినిపిస్తుంది.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Food-giving (anna-dāna) is presented as a high form of dharma: it yields immediate well-being in this life, leads to exalted post-mortem realms such as Brahmaloka, and cultivates a social cycle of honor—those who are honored for giving tend to honor others, and their good name follows them everywhere.
In Bhishma’s instruction on dharma (Anuśāsana Parva), he praises the virtue and social power of charity—specifically feeding others—describing both its spiritual fruit (attainment of higher lokas) and its worldly consequence (public esteem and widespread praise for the giver).