Shloka 10
Adhyāya 122 — Śruta-vṛtta-yukta Brāhmaṇa and the Ethics of Dāna
Maitreya–Vyāsa Saṃvāda
तमृषिं द्रष्टमगमत् सर्वास्वन्यासु योनिषु । श्वाविद्वोधावराहाणां तथैव मृगपक्षिणाम्
tam ṛṣiṁ draṣṭum agamat sarvāsv anyāsu yoniṣu | śvāvid-uddhā-varāhāṇāṁ tathaiva mṛga-pakṣiṇām | śvapāka-śūdra-vaiśyānāṁ kṣatriyāṇāṁ ca yoniṣu |
వ్యాసుడు పలికెను—అతడు ఆ ఋషిని దర్శించుటకు వెళ్లెను; కాని అంతకు ముందుగా అనేక యోనులలో సంచరించెను—శాహి, గోదా, వరాహములలోను, అలాగే మృగములు, పక్షులలోను; ఇంకా శ్వపాక, శూద్ర, వైశ్య, క్షత్రియ యోనులలోను. ఈ విధంగా అనేక యోనులలో భ్రమించి చివరకు క్షత్రియకులమున జన్మించెను; అమిత తేజస్సుగల వ్యాసుని కృపచేత ఆ ఋషిని దర్శించుటకు వెళ్లెను.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse underscores karmic causality and the long arc of rebirth: a being may traverse many forms of existence, and only after such experience—assisted by the grace of a realized guide like Vyāsa—attains a human birth conducive to seeking sages and higher dharma.
Vyāsa narrates that a person (previously moving through many animal and human social births) is finally born as a Kṣatriya; then, in that life, he goes to meet and behold a particular ṛṣi, implying a turning toward instruction, purification, or resolution of a prior account.