समुत्पन्नं स्वरूपाणां पुत्राणां ब्राह्मणोत्तम | कदाचिन्मृगयां यात उद्भ्रान्तो गहने वने,“ब्रह्मन! मेरे दो सौ पुत्र कालके द्वारा मारे गये। विप्रवर! मैं पहले राजा था। तब मेरे सौ पुत्र हुए थे। द्विजश्रेष्ठ! वे सभी मेरे अनुरूप थे। एक दिन मैं शिकार खेलनेके लिये गहन वनमें गया और वहाँ अकारण भ्रमित-सा होकर इधर-उधर भटकने लगा
samūtpannaṃ svarūpāṇāṃ putrāṇāṃ brāhmaṇottama | kadācin mṛgayāṃ yāta udbhānto gahane vane |
“బ్రాహ్మణోత్తమా! ఆ కుమారులు నా స్వరూపానికే సమానంగా జన్మించారు. ఒకసారి నేను వేటకు వెళ్లి, దట్టమైన అడవిలో అయోమయంతో దారి తప్పాను.”
भीष्म उवाच
The verse initiates an illustrative story: even a powerful ruler, driven by worldly pursuits like hunting and attachment to progeny, can fall into confusion. It prepares an ethical lesson that dharma requires restraint, clarity, and vigilance against heedlessness (pramāda).
Bhīṣma begins recounting an episode: he had many sons resembling him, and on one occasion he went hunting and became disoriented, wandering in a dense forest—an opening that leads into the subsequent events and their moral implications.