Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
सहिता भ्रातरस्ते5थ राज्यं बुभुजिरे तदा । तान् दृष्टवा भ्रातृभावेन भुज्जानान् राज्यमुत्तमम्
sahitā bhrātaras te ’tha rājyaṃ bubhujire tadā | tān dṛṣṭvā bhrātṛbhāvena bhuñjānān rājyam uttamam |
భీష్ముడు పలికెను—అప్పుడు ఆ సోదరులు ఏకమై ఆ రాజ్యాన్ని అనుభవిస్తూ పాలించసాగారు. సోదరభావంతో కలిసి నివసిస్తూ ఆ ఉత్తమ రాజ్యాన్ని కలిసి అనుభవిస్తున్న వారిని చూసి దేవరాజు ఇంద్రుడు కోపంతో నిండిపోయి మనసులో ఇలా తలచెను—‘నేను ఈ రాజర్షికి ఉపకారమే చేశాను; ఏ అపకారమూ చేయలేదు.’
भीष्म उवाच
Shared rule grounded in bhrātṛbhāva (brotherly solidarity) is portrayed as a high ethical ideal in governance; the episode also warns that even apparent virtue can provoke envy or resentment, especially when power and prestige are involved.
A group of brothers jointly enjoy/administrate an excellent kingdom in harmony. Observing this unity, Indra becomes angry and thinks he has only helped the royal sage and has not harmed him—setting up a conflict driven by Indra’s reaction to their flourishing.