Shloka 2
मांसभक्षण-दोषाः तथा अहिंसाया माहात्म्यम् | Faults of Meat-Consumption and the Supremacy of Ahiṃsā
युधिष्ठिरने पूछा--भगवन्! अहिंसा, वेदोक्त कर्म, ध्यान, इन्द्रिय-संयम, तपस्या और गुरु-शुश्रूषा--इनमेंसे कौन-सा कर्म मनुष्यका (विशेष) कल्याण कर सकता है ।। ब॒हस्पतिर्वाच सर्वाण्येतानि धर्म्याणि पृथग्द्वाराणि सर्वशः । शृणु संकीर्त्यमानानि षडेव भरतर्षभ
Yudhiṣṭhira uvāca—Bhagavan! ahiṃsā, vedokta-karma, dhyāna, indriya-saṃyama, tapasyā ca guru-śuśrūṣā—eteṣāṃ madhye kaḥ karma manuṣyasya (viśeṣataḥ) kalyāṇaṃ kartum arhati? || Bṛhaspatir uvāca—sarvāṇy etāni dharmyāṇi pṛthag-dvārāṇi sarvaśaḥ; śṛṇu saṃkīrtyamānāni ṣaḍ eva, bharatarṣabha. ||
బృహస్పతి పలికెను—ఓ భరతశ్రేష్ఠా! ఇవన్నీ ధర్మసంబంధమైనవే; ప్రతి ఒక్కటి ధర్మానికి వేర్వేరు ద్వారములు. ఓ భరతవృషభా, ఈ ఆరుగింటినీ నేను చెప్పుచున్నాను; వినుము.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Bṛhaspati teaches that multiple disciplines—non-violence, scriptural duty, meditation, sense-control, austerity, and service to the teacher—are all legitimate and righteous avenues to dharma and human welfare; they are not mutually exclusive but distinct ‘gateways’ leading toward the good.
In the Anuśāsana Parva’s instructional setting, Yudhiṣṭhira seeks guidance on which single practice most benefits a person. Bṛhaspati responds by reframing the question: rather than one exclusive best, these six are each dharmic paths, and he is about to enumerate and explain them.