Shloka 115
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
अमृताशी वसंस्तत्र स वितृष्ण: प्रमोदते । देवर्षिचरितं राजन् राजर्षिभिरनुछितम्
amṛtāśī vasaṃs tatra sa vitṛṣṇaḥ pramodate | devarṣicaritaṃ rājan rājarṣibhir anūcitam, yugakalpasahasrāṇi trīṇy āvasati vai sukham |
అక్కడ అతడు అమృతసమానమైన ఆహారముతో జీవించుచూ, తృష్ణారహితుడై ఆనందించును. ఓ రాజా! రాజర్షులచే ఉపదేశింపబడిన దేవర్షుల చరిత్రను శ్రవణ-మననము చేయును; మరియు శ్రేష్ఠ విమానమున అధిరోహించి మనోహర సుందరీమణులతో పరవశానందమున విహరిస్తూ, మూడు వేల యుగములు మరియు కల్పముల వరకు అక్కడ సుఖముగా నివసించును.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse links higher enjoyment and long-lasting heavenly residence with inner freedom from craving (vitṛṣṇatā) and with learning from the exemplary lives of seers as transmitted by wise king-sages—suggesting that refined joy is grounded in restraint and noble contemplation rather than acquisitive desire.
Bhishma describes the state of a meritorious person in a celestial realm: he lives on ambrosial nourishment, remains free of thirst/desire, delights there, listens to and reflects on the traditions about divine seers taught by royal sages, and enjoys life in a splendid celestial vehicle with beautiful companions for an immense span—three thousand yugas and kalpas.