Shloka 256
Tapas-śreṣṭhatā: Anāśana as the Highest Austerity
Bhagīratha–Brahmā Saṃvāda
वरं ग्रामशतं चाहमेकैकस्य त्रिधाददम् । उस यज्ञमें मैंने प्रत्येक ब्राह्मणको तीन-तीन बार सोनेके सैकड़ों आभूषणोंसे विभूषित दो-दो हजार घोड़े और एक-एक सौ अच्छे गाँव दिये थे
varaṁ grāmaśataṁ cāham ekaikasya tridhādadam |
ఆ యజ్ఞములో నేను ప్రతి బ్రాహ్మణునికి మూడుమార్లు వరముగా వంద గ్రామములు చొప్పున ఇచ్చితిని; అలాగే వారిని బంగారు వందల ఆభరణములతో అలంకరించి రెండువేల గుర్రముల చొప్పున కూడా ప్రసాదించితిని।
भगीरथ उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic ideal of dāna: a ruler’s wealth and authority are ethically validated when used for generous, orderly giving—especially in the context of yajña—so that prosperity becomes a means of public good and religious merit rather than mere possession.
Bhagīratha is recounting the scale and manner of his sacrificial donations, emphasizing that he granted substantial endowments—‘a hundred villages’—to each recipient, and that he did so ‘threefold,’ underscoring repeated or multi-mode generosity within the sacrificial setting.