Shloka 25
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
गौतम उवाच यत्रोत्तरा: कुरवो भांति रम्या देवै: सार्थ मोदमाना नरेन्द्र । यत्राग्नियौनाश्ष॒ वसंति लोका अब्योनय: पर्वतयोनयश्नल
gautama uvāca | yatrottarāḥ kuravo bhānti ramyā devaiḥ sārthaṃ modamānā narendra | yatrāgni-yonāś ca vasanti lokā ab-yonayaḥ parvata-yonayaś ca ||
గౌతముడు పలికెను—ఓ నరేంద్రా! ఎక్కడ ఉత్తర కురువులు రమ్యరూపులతో దేవతలతో కలిసి ఆనందిస్తూ ప్రకాశిస్తారో, ఎక్కడ అగ్నిజులు, జలజులు, పర్వతజులు అయిన దివ్యజనులు నివసిస్తారో; ఎక్కడ ఇంద్రుడు సమస్త కోరికల సాఫల్యాన్ని వర్షింపజేస్తాడో, ఎక్కడ స్త్రీలు స్వేచ్ఛగా తమ ఇష్టానుసారం సంచరిస్తారో, ఎక్కడ స్త్రీ-పురుషుల మధ్య అసూయ పూర్తిగా లేనిదో—ఆ దేశానికి వెళ్లి నేను నీ నుండి నా ఏనుగును తిరిగి తీసుకుంటాను।
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral force of a sage’s vow and the principle of rightful restitution: Gautama sets a clear condition for reclaiming what is his, while also contrasting ordinary human society with an ideal realm marked by abundance and the absence of jealousy—implying that ethical harmony is a higher good than mere enjoyment.
Gautama addresses a king and describes the wondrous land of Uttara-Kuru, where divine-like beings live and all desires are fulfilled under Indra’s beneficence. He declares that after going there, he will return to take back his elephant—framing his claim as a firm, time-bound resolve.