Shloka 24
Śama-prāptiḥ — Gautamī–Lubdhaka–Pannaga–Mṛtyu–Kāla-saṃvāda
Restraint through the Analysis of Karma and Time
लुब्धक उवाच जानाम्यहं देवि गुणागुणज्ञे सर्वार्तियुक्ता गुरवो भवन्ति । स्वस्थस्यैते तूपदेशा भवन्ति तस्मात क्षुद्रें सर्पमेनं हनिष्ये
lubdhaka uvāca | jānāmy ahaṃ devi guṇāguṇajñe sarvārtiyuktā guravo bhavanti | svasthasyaite tūpadeśā bhavanti tasmāt kṣudraṃ sarpam enaṃ haniṣye ||
వేటగాడు అన్నాడు—“గుణదోషాలను తెలిసిన దేవీ! ఏ జీవి బాధలో ఉన్నదని చూసిన పెద్దలు కరుణతో కలత చెందుతారని నాకు తెలుసు. కానీ ఈ ఉపదేశాలు సుఖస్థితిలో ఉన్నవారికే; దుఃఖంతో నలిగిన మనిషిపై వీటి బలం నిలవదు. అందుకే ఈ నీచ సర్పాన్ని నేను తప్పక చంపుతాను।”
लुब्धक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension: compassionate advice from elders is valuable, but a mind consumed by distress and anger often cannot receive it. It implicitly warns that ethical counsel requires inner steadiness, and that suffering can distort judgment toward violence.
A hunter addresses a देवी, acknowledging that elders naturally feel compassion for beings in pain and offer calming instruction. However, he claims such instruction suits only the comfortable, not someone suffering, and declares his intent to kill the serpent.