Shloka 23
Ādi Parva, Adhyāya 90 — Pūror Vaṃśa, Kuru-Pravara, and the Janamejaya Line
Genealogical Recitation
तैराख्याता भवतां यज्ञभूमि: समीक्ष्य चेमां त्वरितमुपागतो5स्मि । हविर्गन्ध॑ देशिकं यज्ञभूमे- र्धूमापाड़ं प्रतिगृह प्रतीत:,तब देवताओंने मुझे आपकी यज्ञभूमिका परिचय दिया। मैं इसीको देखता हुआ तुरंत यहाँ आ पहुँचा हूँ। यज्ञभूमिका परिचय देनेवाली हविष्यकी सुगन्धका अनुभव तथा धूमप्रानन््तका अवलोकन करके मुझे बड़ी प्रसन्नता और सान्त्वना मिली है
tair ākhyātā bhavatāṃ yajñabhūmiḥ samīkṣya cemāṃ tvaritam upāgato 'smi | havirgandhaṃ deśikaṃ yajñabhūmer dhūmāpāḍaṃ pratigṛhya pratītaḥ ||
దేవతలు నాకు మీ యజ్ఞభూమిని సూచించారు. దానిని చూసి నేను వెంటనే ఇక్కడికి వచ్చాను. ఈ వేదిక దారి చూపే హవిస్సు సువాసనను అనుభవించి, పైకి ఎగసే యజ్ఞధూమ ప్రవాహాన్ని చూచి నా హృదయం నిశ్చింతగా, ఆనందంగా మారింది.
अष्टक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the cultural-ethical weight of yajña as a dharmic act: the sacrificial ground is recognized through auspicious signs (fragrance of offerings and visible smoke), suggesting that righteous ritual creates an ordered, welcoming space that guides and reassures those who approach with proper intent.
Aṣṭaka says that the gods informed him about the location of the hosts’ sacrificial ground. He hurried there, and upon perceiving the scent of the oblations and seeing the sacrificial smoke, he felt confident that he had reached the correct place and was comforted by these signs of an ongoing yajña.