Shloka 3
ययाति–शक्रसंवादः
Speech-Ethics and Forbearance in the Celestial Court
वृतां दासीसहस्रेण शर्मिष्ठां वार्षपर्वणीम् । वासोभिरन्नपानैश्न संविभज्य सुसत्कृताम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ययातिकी राजधानी महेन्द्रपुरी (अमरावती)-के समान थी। उन्होंने वहाँ आकर देवयानीको तो अन्तःपुरमें स्थान दिया और उसीकी अनुमतिसे अशोकवाटिकाके समीप एक महल बनवाकर उसमें वृषपर्वाकी पुत्री शर्मिष्ठाको उसकी एक हजार दासियोंके साथ ठहराया और उन सबके लिये अन्न, वस्त्र तथा पेय आदिकी अलग-अलग व्यवस्था करके शर्मिष्ठाका समुचित सत्कार किया
vaiśampāyana uvāca | vṛtāṃ dāsīsahasreṇa śarmiṣṭhāṃ vārṣaparvaṇīm | vāsobhir annapānaiś ca saṃvibhajya susatkṛtām ||
వృషపర్వుని కుమార్తె శర్మిష్ఠను వెయ్యి దాసీలతో పరివృతంగా ఉంచి, ఆమెకు వస్త్రాలు, అన్నపానాలు విడివిడిగా ఏర్పాటు చేసి యయాతి ఆమెను సముచితంగా సత్కరించాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kingship and household propriety: even when relationships are politically and emotionally complex, one must ensure fair provision (food, clothing, drink) and extend respectful hospitality, avoiding neglect or humiliation.
Vaiśampāyana narrates that Śarmiṣṭhā, daughter of Vṛṣaparvan, is settled with a retinue of a thousand maidservants, and her needs—clothing, food, and drink—are arranged and allocated, indicating she is being maintained and honored in the royal setting.