Shloka 30
ययातेर्वानप्रस्थतपःस्वर्गारोहणम् | Yayāti’s Vānaprastha Austerities and Ascent to Heaven
देवयान्युवाच राजायं नाहुषस्तात दुर्गमे पाणिमग्रहीत् । नमस्ते देहि मामस्मै लोके नान्यं पतिं वृणे,देवयानी बोली--तात! ये नहुषपुत्र राजा ययाति हैं। इन्होंने संकटके समय मेरा हाथ पकड़ा था। आपको नमस्कार है। आप मुझे इन्हींकी सेवामें समर्पित कर दें। मैं इस जगतमें इनके सिवा दूसरे किसी पतिका वरण नहीं करूँगी
devayāny uvāca rājāyaṃ nāhuṣas tāta durgame pāṇim agrahīt | namas te dehi mām asmai loke nānyaṃ patiṃ vṛṇe ||
దేవయాని చెప్పింది—తండ్రీ! ఇతడు నహుషుని కుమారుడైన రాజు యయాతి. అపాయ సమయంలో ఇతడు నా చేయి పట్టి నన్ను రక్షించాడు. మీకు నమస్కారం; నన్ను ఇతనికే ఇవ్వండి. ఈ లోకంలో ఇతనిని తప్ప మరెవ్వరినీ భర్తగా నేను ఎంచుకోను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical reciprocity and gratitude: Devayānī treats Yayāti’s protective act in her crisis as a decisive moral claim on her loyalty, and she asserts a firm, exclusive marital choice while still seeking her father’s formal consent—balancing personal agency with social dharma.
Devayānī addresses her father and identifies Yayāti as the son of Nahuṣa. She recalls that he took her hand when she was in danger (a rescue gesture that also foreshadows marriage symbolism) and asks her father to give her to Yayāti as husband, declaring she will not choose anyone else.