Shloka 21
Ruru–Pramadvarā: Lineage, Fosterage, Betrothal, and the Snakebite Crisis (Ādi Parva, Adhyāya 8)
निरानन्दकरी तेषां बन्धूनां मुक्तमूर्थजा । व्यसुरप्रेक्षणीया सा प्रेक्षणीयतमाभवत्,उस सर्पके डँस लेनेपर वह सहसा पृथ्वीपर गिर पड़ी। उसके शरीरका रंग उड़ गया, शोभा नष्ट हो गयी, आभूषण इधर-उधर बिखर गये और चेतना लुप्त हो गयी। उसके बाल खुले हुए थे। अब वह अपने उन बन्धुजनोंके हृदयमें विषाद उत्पन्न कर रही थी। जो कुछ ही क्षण पहले अत्यन्त सुन्दरी एवं दर्शनीय थी, वही प्राणशून्य होनेके कारण अब देखनेयोग्य नहीं रह गयी
nirānandakarī teṣāṃ bandhūnāṃ muktamūrdhajā | vyasuraprekṣaṇīyā sā prekṣaṇīyatamābhavat ||
జుట్టు విప్పబడిన ఆమె, తన బంధువుల ఆనందాన్ని హరించి శోకకారణమైంది. ప్రాణం విడిచిన ఆమె ఇక చూడదగినది కాదు; క్షణమునక్రితం అత్యంత దర్శనీయమైనదే ఇప్పుడు కరుణ దృశ్యమైంది.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights impermanence: beauty and vitality can vanish instantly, leaving grief for one’s family. Ethically, it points to the real human cost of harm—suffering is not isolated to the victim but spreads through kinship networks.
A woman who was moments earlier very beautiful is now lifeless, with loosened hair, and her condition becomes a sorrowful sight for her relatives. Śaunaka describes the emotional impact on the family and the stark change from living beauty to death.