Shloka 51
Tapovana-praveśaḥ — The King’s Entry into the Sacred Grove and Vision of the Āśrama
अथ ते सर्वशों5शै: स्वैर्गन्तुं भूमिं कृतक्षणा: । नारायणममित्रघ्नं वैकुण्ठमुपचक्रमुः,अब वे अपने-अपने अंशोंसे भूलोकमें सब ओर जानेका निश्चय करके शत्रुओंका नाश करनेवाले भगवान् नारायणके समीप वैकुण्ठधाममें जानेको उद्यत हुए
atha te sarvaśo 'ṃśaiḥ svair gantuṃ bhūmiṃ kṛtakṣaṇāḥ | nārāyaṇam amitraghnaṃ vaikuṇṭham upacakramuḥ ||
అప్పుడు వారు తమ తమ అంసాలతో భూలోకానికి సమస్త దిశలలో అవతరించుటకు దృఢనిశ్చయము చేసుకొని, శత్రుహంతుడైన భగవాన్ నారాయణుని సమీపమునకు వైకుంఠధామమునకు బయలుదేరిరి।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that the restoration of dharma is not random but coordinated under divine guidance: beings take on ‘aṃśas’ (partial embodiments) and act in the world with a higher purpose, approaching Nārāyaṇa as the ultimate source of authority and protection.
A group of divine beings (implied by ‘aṃśaiḥ’) decide to descend to the earth in their respective portions and proceed to Vaikuṇṭha to approach Nārāyaṇa, preparing for the forthcoming earthly events that will culminate in the great conflict and re-establishment of order.