Shloka 5
Tapovana-praveśaḥ — The King’s Entry into the Sacred Grove and Vision of the Āśrama
तदा निः:क्षत्रिये लोके भार्गवेण कृते सति । ब्राह्मणान् क्षत्रिया राजन् सुतार्थिन्योडभिचक्रमु:,पूर्वकालमें जमदग्निनन्दन परशुरामने इक्कीस बार पृथ्वीको क्षत्रियरहित करके उत्तम पर्वत महेन्द्रपर तपस्या की थी। उस समय जब भृगुनन्दनने इस लोकको क्षत्रियशून्य कर दिया था, क्षत्रिय-नारियोंने पुत्रकी अभिलाषासे ब्राह्मणोंकी शरण ग्रहण की थी
tadā niḥkṣatriye loke bhārgaveṇa kṛte sati | brāhmaṇān kṣatriyā rājan sutārthinyo ’bhicakramuḥ ||
వైశంపాయనుడు అన్నాడు—ఓ రాజా! భార్గవుడు (పరశురాముడు) లోకాన్ని క్షత్రియరహితంగా చేసినప్పుడు, కుమారాభిలాషతో క్షత్రియ స్త్రీలు బ్రాహ్మణుల శరణు కోరుతూ వారి వద్దకు వచ్చారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that large-scale violence destabilizes society, and that the preservation of lineage and social continuity becomes a moral concern; in crisis, people seek refuge in institutions of learning and ritual (brāhmaṇas), reflecting interdependence among social roles.
After Paraśurāma (Bhārgava) has made the world ‘kṣatriya-less,’ the surviving kṣatriya women, wishing to have sons and continue their lines, go to the brāhmaṇas for support.