Shloka 41
Tapovana-praveśaḥ — The King’s Entry into the Sacred Grove and Vision of the Āśrama
गन्धर्वैरप्सतेभिश्व दैवकर्मसु निछितै: । वन्द्यमानं मुदोपेतैर्ववन्दे चैनमेत्य सा,देवकर्ममें संलग्न रहनेवाले अप्सराएँ और गन्धर्व उन्हें प्रसन्नतापूर्वक प्रणाम करते थे। पृथ्वीने उनके निकट जाकर प्रणाम किया
gandharvair apsarobhiś ca daivakarmasu niścitaiḥ | vandyamānaṃ mudopetair vavande cainam etya sā ||
వైశంపాయనుడు చెప్పెను—దైవకర్మములయందు నిత్యము నిమగ్నులైన గంధర్వులు, అప్సరసలు ఆనందముతో అతనిని స్తుతించి నమస్కరించిరి. ఆపై భూమిదేవి స్వయంగా సమీపమునకు వచ్చి భక్తితో అతనికి ప్రణామము చేసెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True worth grounded in dharma naturally attracts reverence: when one is aligned with sacred duty and cosmic order, even celestial beings—and symbolically the Earth itself—respond with honor, affirming ethical kingship and moral authority.
The narrator describes how Gandharvas and Apsarases, joyfully engaged in divine rites, venerate a distinguished figure; then the Earth personified approaches and bows to him, heightening the scene’s sense of universal recognition and legitimacy.