Shloka 49
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
वायुना प्रेर्यमाणस्तु धूम्राय मुदमन्वगात् । तस्य रेत: प्रचस्कन्द चरतो गहने वने
vāyunā preryamāṇas tu dhūmrāya mudam anvagāt | tasya retaḥ pracaskanda carato gahane vane ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—కామాన్ని రేకెత్తించే గాలిచేత ప్రేరితుడై రాజు మనస్సు రతిసుఖం వైపు మళ్లింది. అలా ఘనమైన అడవిలో సంచరిస్తుండగా అతని వీర్యం అనాయాసంగా స్ఖలించింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how powerful desire can arise from external triggers and overwhelm even a king, implying the ethical importance of vigilance and self-restraint; it also frames such moments as narrative causes that lead to consequential outcomes in lineage and destiny.
While wandering in a dense forest, the king—stirred by a desire-arousing wind and thoughts of Dhūmrā—experiences involuntary seminal discharge, an event that becomes a key link in the unfolding account of conception and genealogical developments.