Shloka 102
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
अनन्तमचलं देवं हंसं नारायणं प्रभुम् । धातारमजमव्यक्तं यमाहु: परमव्ययम्
anantam acalaṁ devaṁ haṁsaṁ nārāyaṇaṁ prabhum | dhātāram ajam avyaktaṁ yam āhuḥ param avyayam ||
దాశుడు చెప్పెను—ఆయనను అనంతుడు, అచలుడు—దేవుడు, హంస, నారాయణుడు, ప్రభువు; ధాత, అజుడు, అవ్యక్తుడు, పరుడు, అవ్యయుడు అని పిలుస్తారు. ఆయనే అంతరాత్మ, అవ్యయ తత్త్వము; ఆయనే ప్రకృతి (ఉపాదానము), ఉద్భవకారణము, అధిష్ఠాత ప్రభువు, అంతర్వర్తి పురుషుడు, విశ్వకర్మ. సత్త్వగుణముచే పొందదగినవాడు, ప్రణవ ‘ఓం’ చేత సూచింపబడినవాడు; అనాది, జన్మరహితుడు, అవికారుడు, సర్వవ్యాపి—పరమపురుషుడు, పరమాత్మ—సర్వకర్త, సమస్త భూతముల పితామహుడు.
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the supremacy and all-pervading nature of Nārāyaṇa: He is unborn, unmanifest, imperishable, both the sustaining ground of the cosmos and its inner ruler. The many epithets emphasize that the highest reality can be approached through purity (sattva) and is indicated by Oṁ.
The speaker (Dāśa) delivers a hymn-like description of the Supreme Being, listing revered names and philosophical attributes to identify Nārāyaṇa as the ultimate source, support, and indwelling controller of all beings.