Shloka 49
Aṃśāvataraṇa-kathana (Catalog of Divine/Asuric Portions in Human Births) — Chapter 61
स चकार सभा दिव्यां सर्वरत्नसमाचिताम् | तस्यां दुर्योधनो मन्दो लोभ॑ चक्रे सुदुर्मति:,इससे संतुष्ट होकर उसने अर्जुनके लिये एक दिव्य सभाभवनका निर्माण किया, जो सब प्रकारके रत्नोंसे सुशोभित था। खोटी बुद्धिवाले मूर्ख दुर्योधनके मनमें उस सभाको ले लेनेके लिये लोभ पैदा हुआ
sa cakāra sabhāṁ divyāṁ sarvaratnasamācitām | tasyāṁ duryodhano mando lobhaṁ cakre sudurmatī ||
అప్పుడు అతడు అర్జునునికోసం సర్వరత్నములతో సమలంకృతమైన దివ్య సభాభవనమును నిర్మించెను. దానిని చూచి మందబుద్ధి, దుష్టమతి దుర్యోధనుని హృదయములో లోభము పుట్టెను—దానిని తనదిగా చేసుకొనదలచెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
External magnificence can inflame inner vices: greed and envy arise when one fixates on possessing what belongs to another. The verse marks lobha as a moral turning point—an inner fault that later drives adharma and social rupture.
A splendid, jewel-adorned sabhā is constructed (for Arjuna, per the given context). On seeing it, Duryodhana becomes covetous and wishes to take it, revealing his flawed judgment and setting up future hostility.