Shloka 10
भूमिभार-निवारणप्रसङ्गः (Bhūmibhāra-nivāraṇa-prasaṅgaḥ) — The Motif of Relieving Earth’s Burden
स यज्ञ: पाण्डवेयस्य राज्ञ: पारिक्षितस्य ह । प्रीतिमांश्षाभवद् राजा भारतो जनमेजय:,जनमेजयके द्वारा आस्तीकको यह वरदान प्राप्त होते ही सब ओर प्रसन्नता बढ़ानेवाली हर्षध्वनि छा गयी और पाण्डववंशी महाराज जनमेजयका वह यज्ञ बंद हो गया। ब्राह्मणको वर देकर भरतवंशी राजा जनमेजयको भी प्रसन्नता हुई
sa yajñaḥ pāṇḍaveyasya rājñaḥ pārīkṣitasya ha | prītimān abhavad rājā bhārato janamejayaḥ ||
శౌనకుడు పలికెను—పాండవ వంశీయుడూ, పరీక్షిత్తు వంశజుడైన రాజు జనమేజయుని ఆ సర్పసత్ర యజ్ఞము అతనికి తృప్తి, హర్షములను కలిగించెను. ఆస్తీకుడు వరము పొందిన వెంటనే చుట్టూరా ఆనందధ్వని వ్యాపించి, జనమేజయుని సర్పయజ్ఞము ముగిసెను. బ్రాహ్మణునికి దానమిచ్చి భరతవంశీయుడైన రాజు జనమేజయుడును సంతోషించెను.
शौनक उवाच
Educational Q&A
Even when driven by inherited grief and anger, a ruler’s dharma is fulfilled by restraint and honoring righteous counsel; ending a destructive rite after granting a boon reflects ethical kingship and respect for brāhmaṇas and truth.
After Āstīka receives a boon and intervenes, the atmosphere turns celebratory and Janamejaya’s serpent-sacrifice is brought to an end; the king, a descendant of Parīkṣit and the Pāṇḍavas, feels satisfied after giving the brāhmaṇa his due.