Shloka 7
Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
शुभाचारं शुभकथं सुस्थितं तमलोलुपम् । अक्षुद्रमनसूयं च वृद्ध मौनव्रते स्थितम् । शरण्यं सर्वभूतानां पित्रा विनिकृतं तव
janamejaya uvāca |
śubhācāraṃ śubhakathaṃ susthitaṃ tam alolupam |
akṣudram anasūyaṃ ca vṛddhaṃ maunavrate sthitam |
śaraṇyaṃ sarvabhūtānāṃ pitrā vinikṛtaṃ tava ||
అతడు శుభాచారుడూ శుభవక్తా, సుస్థిరుడూ లోభరహితుడూ; క్షుద్రతలేని వాడూ అసూయలేని వాడూ; వృద్ధుడై మౌనవ్రతంలో స్థితుడూ; సమస్త భూతాలకు శరణ్యుడూ—అటువంటి మునిని నీ తండ్రి అన్యాయంగా అవమానించెను.
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
Even a powerful king must uphold dharma by honoring the virtuous—especially self-controlled ascetics. Insulting a blameless, disciplined sage is an ethical failure that invites grave consequences.
Janamejaya describes the sage whom Parikshit offended: a noble elder devoted to silence, free from greed and envy, and a refuge to all beings—yet still treated with contempt by the king.