Shloka 266
Ādi Parva, Adhyāya 47 — Janamejaya’s Sarpa-satra: Vow, Preparation, and the Onset of the Serpent Offering
कि पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा । “इसलिये अब मैं तेरे पास नहीं रहूँगा। जैसे आया हूँ, वैसे ही चला जाऊँगा। वामोरु! सूर्यमें इतनी शक्ति नहीं है कि मैं सोता रहूँ और वे अस्त हो जायेँ। यह मेरे हृदयमें निश्चय है। जिसका कहीं अपमान हो जाय ऐसे किसी भी पुरुषको वहाँ रहना अच्छा नहीं लगता। फिर मेरी अथवा मेरे-जैसे दूसरे धर्मशील पुरुषकी तो बात ही कया है”
ki punar dharmaśīlasya mama vā madvidhasya vā |
“ధర్మనిష్ఠుడైన వాడికి అయితే మరింతగా—అది నేనైనా, నన్నువంటి మరొకడైనా! అవమానింపబడిన పురుషుడు ఆ చోట ఉండటం సముచితం అనుకోడు; ధర్మశీలునికి అయితే అది ఇంకా అనుచితం.”
तक्षक उवाच
Educational Q&A
A person of dharmic character should not tolerate dishonor by remaining where they are disrespected; self-respect aligned with righteousness is presented as an ethical imperative.
The speaker emphasizes that if any person feels compelled to leave after being insulted, then a dharma-minded person—such as himself or someone like him—has even stronger reason to depart.