Shloka 21
परिक्षिद्वृत्तान्तप्रश्नः
Inquiry into Parīkṣit’s Conduct and the Beginnings of His Downfall
इसीसे हमलोग अपनी सुध-बुध खोकर अनाथकी तरह इस गड्ढेमें लटक रहे हैं। यदि वह आपके देखनेमें आवे तो हम अनाथोंको सनाथ करनेके लिये उससे इस प्रकार कहियेगा --
tasmād vayaṃ sva-sudhā-buddhī vihāya anāthā iva asmin gartte lambamānāḥ smaḥ | sa cet tava dṛśyeta, tad anāthānāṃ naṭhān-karaṇāya tasmā etad-vidhaṃ vākyaṃ brūyāḥ—
అందువల్ల మేము బుద్ధి-వివేకం కోల్పోయి అనాథుల్లా ఈ గోతిలో వేలాడుతున్నాం. అతడు మీ దృష్టికి వస్తే, మాకు ఆశ్రయం కలిగించేందుకు అతనితో ఈ విధంగా పలకండి—
तक्षक उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of speech used to protect the vulnerable: when people are distressed and powerless, a responsible intermediary should speak in a way that restores support and safety, not in a way that deepens fear or abandonment.
Takṣaka describes a state of confusion and helplessness—likened to hanging in a pit—and instructs that if a certain person comes into view, he should be addressed with words intended to turn the situation from abandonment (anātha) to protection (sanātha).