Shloka 7
आदि पर्व, अध्याय ३८ — शमीक-उपदेशः, शाप-संदेशः, तक्षक-प्रसङ्गः (Śamīka’s counsel, the curse-message, and Takṣaka’s approach)
देवा ऊचु का हि लब्ध्वा प्रियान् पुत्रा्छपेदेव॑ पितामह । ऋते क्र तीक्षणरूपां देवदेव तवाग्रत:,देवता बोले--पितामह! देवदेव! तीखे स्वभाववाली इस क्रूर कद्रूको छोड़कर दूसरी कौन स्त्री होगी जो प्रिय पुत्रोंको पाकर उन्हें इस प्रकार शाप दे सके और वह भी आपके सामने
devā ūcuḥ | kā hi labdhvā priyān putrān śaped eva pitāmaha | ṛte kadruṃ tīkṣṇarūpāṃ devadeva tavāgrataḥ ||
దేవతలు అన్నారు—ఓ పితామహా, ఓ దేవదేవా, కఠిన స్వభావముగల కద్రూను తప్ప మరెవరు స్త్రీ, ప్రియమైన కుమారులను పొందిన తరువాత కూడా, అది కూడా మీ సమక్షంలో, వారిని ఇలా శపించగలదు?
शेष उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of speech: even a parent’s anger, when expressed as a curse, can become a destructive force. It implicitly criticizes impulsive, harsh-minded action (tīkṣṇarūpatā) that violates the natural duty of protection toward one’s own children.
The gods react with astonishment to Kadru’s behavior: despite having obtained beloved sons, she curses them, and does so openly before Pitāmaha (Brahmā). Their question underscores how extraordinary and blameworthy such conduct appears within the cosmic assembly.