Shloka 15
ते विक्षिप्तास्ततो देवा दुद्र॒ुव॒र्गरुडार्दिता: । नखतुण्डक्षताश्वैव सुख्ुवु: शोणितं बहु,गरुडसे पीड़ित और दूर फेंके गये देवता इधर-उधर भागने लगे। उनके नखों और चोंचसे क्षत-विक्षत हो वे अपने अंगोंसे बहुत-सा रक्त बहाने लगे
śaunaka uvāca | te vikṣiptās tato devā dudruvur garuḍārditāḥ | nakhatuṇḍakṣatāś caiva sukhuvuḥ śoṇitaṃ bahu ||
శౌనకుడు పలికెను—అప్పుడు గరుడుని చేత బాధింపబడి దూరంగా విసిరివేయబడిన దేవతలు అన్ని దిశలకూ పారిపోవసాగిరి. అతని గోళ్లూ ముక్కుతో గాయపడి వారి శరీరాల నుండి విపరీతంగా రక్తం కారెను.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the reality that sheer might can overturn established power: even devas may be forced to retreat when confronted by an extraordinary agent like Garuḍa. Ethically, it cautions that violence leaves tangible suffering, and that dominance in conflict is not guaranteed by status alone.
Śaunaka describes the devas being scattered and driven to flight by Garuḍa. Wounded by his claws and beak, they bleed heavily as they run in different directions.