Shloka 120
Ādi-parva Adhyāya 3 — Janamejaya’s Rite, Dhaumya’s Parīkṣā, and Uttanka’s Kuṇḍala Quest (सर्पसत्रप्रस्तावना–गुरुपरीक्षा–उत्तङ्कोपाख्यान)
भगवजन्नेतदज्ञानादन्न॑ं सकेशमुपाहतं शीतं तत् क्षामये भवन्तं न भवेयमन्ध इति तमुत्तड़क: प्रत्युवाच,'भगवन्! यह केशयुक्त और शीतल अन्न अनजानमें आपके पास लाया गया है। अतः इस अपराधके लिये मैं आपसे क्षमा माँगता हूँ। आप ऐसी कृपा कीजिये, जिससे मैं अन्धा न होऊँ।” तब उत्तंकने राजासे कहा--
rāma uvāca | bhagavan etad ajñānād annaṃ sa-keśam upāhataṃ śītaṃ tat kṣāmaye bhavantaṃ na bhaveyam andha iti tam uttaṅkaḥ pratyuvāca |
రాముడు అన్నాడు—“భగవన్! అజ్ఞానవశాత్తు వెంట్రుక కలిసిన, చల్లబడిన అన్నాన్ని మీ సమీపానికి తెచ్చాను. ఈ అపరాధానికి క్షమాపణ కోరుతున్నాను. నేను అంధుడనుకాకుండా దయ చూపండి.” అప్పుడు ఉత్తంకుడు రాజుతో ఇలా పలికాడు.
राम उवाच
Educational Q&A
Even unintentional negligence in a sacred or respectful context is treated as a serious lapse; the proper response is immediate acknowledgement, humility, and seeking forgiveness to prevent harmful consequences.
Rama admits he unknowingly brought contaminated and cold food to a revered person and fears a punitive consequence (blindness). He pleads for pardon, after which Uttaṅka responds, moving the episode forward.