Shloka 20
न जहीौ पुत्रशोकार्ता जरिता खाण्डवे सुतान् । बभार चैतान् संजातान् स्ववृत्त्या स््नेहविप्लवा,अंडेमें स्थित उन मुनियोंको यद्यपि मन्दपालने त्याग दिया था, तो भी वे त्यागने योग्य नहीं थे। अतः पुत्र-शोकसे पीड़ित हुई जरिताने खाण्डववनमें अपने पुत्रोंको नहीं छोड़ा। वह स्नेहसे विह्नल होकर अपनी तवृत्तिद्वारा उन नवजात शिशुओंका भरण-पोषण करती रही
Vaiśampāyana uvāca: na jahau putraśokārtā Jaritā Khāṇḍave sutān | babhāra caitān saṃjātān svavṛttyā snehaviplavā ||
వైశంపాయనుడు చెప్పెను—సంతానశోకంతో వ్యాకులమైన జరితా ఖాండవవనంలో తన కుమారులను వదలలేదు. మాతృస్నేహంతో కంపితమై, తన స్వయంసాధనాలతో ఆ నవజాతులను మోసి పోషిస్తూ పెంచింది; వారిని పరిత్యక్తులుగా భావించలేదు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical impulse aligned with dharma: the vulnerable—especially newborn children—are not to be discarded. Even amid grief and hardship, Jaritā’s steadfast care models responsibility and compassion, showing how parental duty can override abandonment.
In the Khāṇḍava forest episode, Jaritā, distressed for her offspring, refuses to leave her newborn sons behind. Overcome by affection, she continues to sustain and raise them through her own efforts.