Shloka 86
वसारुधिरसम्पृक्ता: संध्यायामिव तोयदा: । श्रीकृष्णके चक्रसे विदीर्ण हुए दैत्य मेदा तथा रक्तमें सनकर संध्याकालके मेघोंकी भाँति दिखायी देने लगे
vasārudhirasampṛktāḥ sandhyāyām iva toyadāḥ |
వైశంపాయనుడు పలికెను—మెదస్సు, రక్తంతో పూతపూసి తడిసిన వారు సంధ్యాకాల మేఘాలవలె కనిపించిరి. శ్రీకృష్ణుని చక్రంతో విదీర్ణమైన దైత్యులు కొవ్వు-రక్తాలలో మునిగి గోధూళి మేఘాల్లా దర్శనమిచ్చిరి॥
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses stark imagery to underline the ethical gravity of violence: the battlefield’s gore is not merely physical detail but a reminder that acts of slaughter leave a dark, lingering moral atmosphere, like twilight clouds that dim clarity and peace.
The narrator describes the aftermath of fierce fighting: figures (or the scene) are covered with fat and blood, and their appearance is compared to twilight rain-clouds—suggesting darkness, heaviness, and foreboding in the wake of combat.