Shloka 25
देवराजे गते राजन प्रहृष्टो केशवार्जुनौी,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
devarāje gate rājan prahṛṣṭau keśavārjunau | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఓ రాజా, దేవరాజు వెళ్లిన తరువాత కేశవుడు, అర్జునుడు హర్షంతో నిలిచిరి. మండుచున్న అరణ్యమును, సంహారార్థం ఆయుధములు ఎత్తిన శ్రీకృష్ణార్జునులను చూచి ఆ అరణ్యంలోని ప్రాణులు అపశకునములూ ఆర్తనాదములూ విని భీతిల్లిరి. అరణ్యం అనేక విధములుగా దగ్ధమగుచుండగా చూచి, ఆయుధోన్నతుడైన శ్రీకృష్ణుని వైపు దృష్టి నిలిపి వారు భయంకరంగా విలపించిరి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension between heroic resolve and the collateral suffering of living beings. Even when action is undertaken with divine context and martial purpose, the narrative does not erase the fear and pain experienced by creatures caught in the event—prompting reflection on responsibility, restraint, and the moral weight of force.
After Indra (the Devarāja) has left, Kṛṣṇa (Keśava) and Arjuna remain energized and ready for combat. The forest is burning, and the beings within it, seeing the two heroes with weapons raised, become terrified and cry out loudly amid ominous disturbances and distress.