Shloka 20
अपि सर्वेषु लोकेषु पुराणावृषिसत्तमौ । पूजनीयतमावेतावपि सर्व: सुरासुरै:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
api sarveṣu lokeṣu purāṇāv ṛṣisattamau | pūjanīyatamāv etāv api sarvaḥ surāsuraiḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—సర్వ లోకాలలోనూ ఆ ఇద్దరు ప్రాచీన ఋషిశ్రేష్ఠులు దేవాసురులందరికీ అత్యంత పూజనీయులు. అయినా ఆయుధం ఎత్తిన కృష్ణుణ్ణి చూచి వారు ఘోరమైన, ఉగ్రమైన ఆర్తనాదం విడిచిరి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic tension: even the most venerable beings—revered across cosmic factions—can respond with alarm when confronted with overwhelming force. Reverence does not erase the gravity of violence; power demands restraint and discernment.
The narrator describes two supremely revered ancient sages. Upon seeing Kṛṣṇa with weapon raised, they emit a fierce cry—signaling fear, protest, or urgent warning in response to an imminent act of force.