Shloka 15
निवृत्तेष्वथ देवेषु वागुवाचाशरीरिणी,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
nivṛtteṣv atha deveṣu vāg uvāca aśarīriṇī | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
దేవతలు వెనుదిరిగిన తరువాత ఒక అశరీర వాణి వినిపించింది. మండుతున్న అరణ్యంలో ఆయుధం ఎత్తిన కృష్ణుని చూచి వారు ఘోరమైన, ఉగ్ర ఆర్తనాదం చేశారు. ఆ అపశకున ధ్వని విని అక్కడ నిలిచిన సమస్త ప్రాణులు భయంతో వణికిపోయారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how acts of force in a charged setting provoke fear and ominous signs, and how the divine realm may withdraw, leaving a moral tension where human choice and restraint become decisive.
After the gods depart, a disembodied voice is heard. Observers, seeing Kṛṣṇa with weapon raised, emit a terrifying cry—an ominous sound that signals panic and foreboding amid the burning forest context described in the surrounding passage.