Shloka 13
तयोर्बलात् परित्रातुं तं च दावं यदा सुरा:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
tayor balāt paritrātuṁ taṁ ca dāvaṁ yadā surāḥ, kṛṣṇam abhyudyatāstraṁ ca nādaṁ mumucur ulbaṇam |
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఆ ఇద్దరి బలానికి ఎదురుగా ఆ దావాగ్నిని, అరణ్యాన్ని రక్షించుటకు దేవతలు యత్నించినప్పుడు, వారు ఆయుధం ఎత్తిన శ్రీకృష్ణుని (అర్జునునితో కూడ) చూచిరి. అరణ్యం అనేక విధాలుగా దగ్ధమవుతుండటం చూసి, ఆయుధోద్ధత కృష్ణునిపై దృష్టి పెట్టి, అడవిలో నిలిచిన ప్రాణులు భయార్తులై ఘోరంగా విలపించిరి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension that arises when great power is used in a crisis: even actions framed as protection or necessity can generate widespread fear and suffering among living beings, prompting both divine reaction and anguished cries. It invites reflection on responsibility, proportionality, and compassion amid forceful action.
As a forest burns in a fierce conflagration, the gods attempt to intervene and rescue. They see Kṛṣṇa (with weapon raised, alongside Arjuna implied by context) and respond with a terrifying roar; the creatures in the forest, overwhelmed by the burning and the martial display, become terrified and wail loudly.