अयःकणपचक्राश्मभुशुण्ड्युद्यतबाहव: । कृष्णपार्थो जिघांसन्त: क्रोधसम्मूर्छितीजस:,किन्हींके हाथमें लोहेकी गोली छोड़नेवाले यन्त्र (तोप, बंदूक आदि) थे और कुछ लोगोंने हाथोंमें चक्र, पत्थर एवं भुशुण्डी उठा रखी थी। क्रोधाग्निसे बढ़े हुए तेजवाले वे सब-के-सब श्रीकृष्ण और अर्जुनको मार डालना चाहते थे
vaiśampāyana uvāca | ayaḥkaṇapacakrāśmabhuśuṇḍyudyatabāhavaḥ | kṛṣṇapārtho jighāṃsantaḥ krodhasammūrchitaujasaḥ ||
కొంతమంది ఇనుప గుళికలు విసిరే యంత్రాలను ఎత్తుకున్నారు; మరికొందరు చక్రం, రాళ్లు, భూశుణ్డీ ఆయుధాలను పైకెత్తారు. కోపాగ్నితో మూర్ఛించిన తేజస్సుతో వారు అందరూ శ్రీకృష్ణుని, పార్థుని సంహరించదలచారు.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how anger can overwhelm discernment and convert vigor (ojas) into destructive intent. Ethically, it warns that krodha-driven action tends toward adharma—violence pursued without restraint or right judgment.
A hostile group, armed with various missiles and weapons, raises their arms to strike and, in a fury, intends to kill Kṛṣṇa and Arjuna (Pārtha). The narration emphasizes their weaponry and their anger-intoxicated aggression.