Shloka 7
खाण्डवदाहोत्तर-वरप्रदानम्
Boons after the Khāṇḍava Burning
संदष्टदशनाश्षान्ये समुत्पेतुरनेकश: । ततस्ते$तीव घूर्णन्त: पुनरग्नौ प्रपेदिरे,कुछ जानवर दाँत कटकटाते, बार-बार उछलते-कूदते और अत्यन्त चक्कर काटते हुए फिर आगमें ही पड़ जाते थे
saṃdaṣṭa-daśanāś cānye samutpetur anekaśaḥ | tatas te 'tīva ghūrṇantaḥ punar agnau prapedire ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—కొంతమంది ప్రాణులు పళ్ళు బిగబట్టి మళ్లీ మళ్లీ ఎగిరి దూకారు. ఆపై వారు తీవ్రంగా తల తిరిగి చక్రాలు కొడుతూ, మళ్లీ అదే అగ్నిలో పడిపోయారు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse evokes the helplessness of beings caught in destructive conditions: panic and frantic effort do not necessarily lead to escape, highlighting the harsh consequences that unfold once one is trapped in a consuming force (symbolically, the results of harmful circumstances or actions).
Creatures in a conflagration react instinctively—clenching their teeth, repeatedly leaping, and whirling in confusion—only to fall back into the fire again, intensifying the scene’s pathos and terror.