Shloka 34
अग्निभय-प्रसङ्गे मन्दपालस्य शोकः
Mandapāla’s Lament amid the Threat of Fire
वैशम्पायन उवाच एवमुक्त: स भगवान् दाशाहेंणार्जुनेन च तैजसं रूपमास्थाय दावं दग्धुं प्रचक्रमे,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! श्रीकृष्ण और अर्जुनके ऐसा कहनेपर भगवान् अग्निने तेजोमय रूप धारण करके खाण्डववनको सब ओरसे जलाना आरम्भ कर दिया
vaiśampāyana uvāca | evam uktaḥ sa bhagavān dāśārheṇārjunena ca taijasaṃ rūpam āsthāya dāvaṃ dagdhuṃ pracakrame |
వైశంపాయనుడు అన్నాడు— జనమేజయా! దాశార్హుడైన శ్రీకృష్ణుడు మరియు అర్జునుడు ఇలా పలికినప్పుడు, భగవాన్ అగ్ని తేజోమయ రూపాన్ని ధరించి ఖాండవ వనాన్ని అన్ని వైపులా దహించటం ప్రారంభించాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how immense acts—especially destructive ones—are often presented in the epic as proceeding under recognized authority (divine and heroic). It invites reflection on dharma: even when an action is empowered by gods and great warriors, its ethical weight lies in intention, sanction, and the far-reaching consequences for beings and the world.
After Kṛṣṇa and Arjuna speak to him, Agni assumes a radiant, fiery form and begins the conflagration of the Khāṇḍava forest from all sides, initiating the famous Khāṇḍava-dāha episode.