Shloka 37
Jarītā–Śārṅgā-saṃvāda: Ākhu-haraṇa and the Approach of Agni (आखुहरणं अग्न्यागमनश्च)
आराधयन् महादेवं नियत: संशितब्रतः । उपवासपरो राजन् दीर्घकालमतिष्ठत,राजन! तीक्ष्ण व्रतका पालन करनेवाले राजा श्वेतकि मन-इन्द्रियोंके संयमपूर्वक महादेवजीकी आराधना करते हुए बहुत दिनोंतक निराहार खड़े रहे
ārādhayan mahādevaṁ niyataḥ saṁśitavrataḥ | upavāsaparo rājan dīrghakālam atiṣṭhata ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఓ రాజా! కఠిన వ్రతంలో స్థిరుడైన శ్వేతకి, మనస్సు-ఇంద్రియాలను నియమించి మహాదేవుని ఆరాధించాడు. ఉపవాసంలో నిమగ్నమై, దీర్ఘకాలం ఆహారం లేక నిలిచియున్నాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that disciplined self-restraint (niyama), strict observance of vows (vrata), and sustained austerity (upavāsa, prolonged standing) are presented as ethically potent forms of devotion that can make one fit to seek divine favor.
The narrator describes a devotee—strict in vows—propitiating Mahādeva by controlling mind and senses and undertaking a prolonged fast while standing, indicating an intense period of tapas performed to obtain a desired boon or divine response.