Shloka 7
खाण्डवदाहे देवविमुखता तथा मयदानवाभयदानम् | Khāṇḍava Burning: Devas Withdraw; Maya Granted Protection
प्रदक्षिणं गिरे: कृत्वा प्रययौ द्वारकां प्रति । तामभिद्रुत्य कौन्तेय: प्रसह्मारोपयद् रथम् । सुभद्रां चारुसर्वार्ज्ीं कामबाणप्रपीडित:,उधर सुभद्रा गिरिराज रैवतक तथा सब देवताओंकी पूजा करके ब्राह्मणोंसे स्वस्तिवाचन कराकर पर्वतकी परिक्रमा पूरी करके द्वारकाकी ओर लौट रही थी। अर्जुन कामदेवके बाणोंसे अत्यन्त पीड़ित हो रहे थे। उन्होंने दौड़कर सर्वांगसुन्दरी सुभद्राको बलपूर्वक रथपर बिठा लिया
pradakṣiṇaṃ gireḥ kṛtvā prayayau dvārakāṃ prati | tām abhidrutyā kaunteyaḥ prasahm āropayad ratham | subhadrāṃ cāru-sarvāṅgīṃ kāma-bāṇa-prapīḍitaḥ ||
పర్వతాన్ని ప్రదక్షిణ చేసి ఆమె ద్వారక వైపు బయలుదేరెను. అప్పుడు కామబాణపీడితుడైన కుంతీపుత్ర అర్జునుడు పరుగెత్తి వచ్చి, సుందర సర్వాంగసంపన్న సుభద్రను బలవంతంగా రథంపై ఎక్కించెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how overpowering desire can eclipse social and ethical restraints. It invites reflection on dharma as self-governance—especially regarding consent and rightful conduct—while also showing how epic narratives may later rationalize personal acts through political or familial outcomes.
After completing a ritual circumambulation of the mountain and heading back toward Dvārakā, Subhadrā is intercepted by Arjuna. He rushes to her and, overcome by love, forcibly places her onto his chariot—marking the decisive moment of her abduction.