Shloka 32
Subhadrā-vivāha-saṃsthāpana, Vṛṣṇi–Kuru satkāra, and Abhimanyu-janma
Chapter 213
साहं शरणमभ्येमि रोरवीमि च दु:खिता । याचे त्वां चाभिकामाहं तस्मात् कुरु मम प्रियम् । स त्वमात्मप्रदानेन सकामां कर्तुमहसि,मैं भी यही आशा लेकर शरणमें आयी हूँ और बार-बार दु:ःखी होकर रोती-गिड़गिड़ाती हूँ। मैं आपके प्रति अनुरक्त हूँ और आपसे समागमकी याचना करती हूँ। अतः मेरा प्रिय मनोरथ पूर्ण कीजिये। मुझे आत्मदान देकर मेरी कामना सफल कीजिये
sāhaṃ śaraṇam abhyemi roravīmi ca duḥkhitā | yāce tvāṃ cābhikāmāhaṃ tasmāt kuru mama priyam | sa tvaṃ ātmapradānena sakāmāṃ kartum arhasi |
అందుకే నేను ఈ ఆశతో శరణు వచ్చాను; దుఃఖంతో వ్యాకులమై మళ్లీ మళ్లీ ఏడ్చి వేడుకుంటున్నాను. నేను మీపై అనురక్తురాలిని; మీతో సంగమాన్ని యాచిస్తున్నాను. కాబట్టి నాకు ప్రియమైన కోరికను నెరవేర్చండి; మీరే మీను అర్పించి నా ఆకాంక్షను సఫలీకరించండి.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds śaraṇāgati (seeking refuge) and intense personal pleading, showing how desire and distress can be used as moral pressure. In dharma-focused reading, it invites reflection on whether emotional appeal can rightly obligate another person, especially in matters of intimacy and self-giving.
A distressed speaker approaches someone as a protector, repeatedly weeping and begging. Declaring strong attraction, the speaker explicitly requests union and asks the other to fulfill the cherished wish by ‘self-giving,’ framing the request as something the other is capable and obliged to grant.