Shloka 2
Subhadrā-vivāha-saṃsthāpana, Vṛṣṇi–Kuru satkāra, and Abhimanyu-janma
Chapter 213
वेदवेदाड्भविद्वांसस्तथैवा ध्यात्मचिन्तका: । भैक्षाश्न भगवदभक्ता: सूता: पौराणिकाश्न ये,वेद-वेदांगोंके विद्वान, अध्यात्मचिन्तन करनेवाले, भिक्षाजीवी ब्रह्मचारी, भगवद्भक्त, पुराणोंके ज्ञाता सूत, अन्य कथावाचक, संन्यासी, वानप्रस्थ तथा जो ब्राह्मण मधुर स्वरसे दिव्य कथाओंका पाठ करते हैं, वे सब अर्जुनके साथ गये
Veda-vedāṅga-vidvāṁsas tathaivādhyātma-cintakāḥ | bhaikṣāśnā bhagavad-bhaktāḥ sūtāḥ paurāṇikāś ca ye ||
వేదములు, వేదాంగములలో నిపుణులు, ఆధ్యాత్మచింతనలో నిమగ్నులు, భిక్షాన్నభోజి బ్రహ్మచారులు, భగవద్భక్తులు, పురాణజ్ఞులైన సూతులు మరియు ఇతర ధర్మకథావాచకులు—వీరందరూ అర్జునునితో కూడ వెళ్లిరి।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of dharma upheld through multiple life-paths—Vedic scholarship, inner contemplation, disciplined mendicancy, and devotion—showing that spiritual authority and guidance come from learning, self-restraint, and bhakti rather than mere status.
Vaiśampāyana describes the entourage that accompanies Arjuna: Vedic experts, contemplatives, alms-living students/ascetics, devotees, and professional Purāṇa reciters (Sūtas and other storytellers), indicating that Arjuna’s journey is supported by a broad religious and cultural community.