Shloka 41
Gaṅgādvāra-tīrtha, Ulūpī-saṃvāda, and Arjuna’s Dharma-Deliberation (गङ्गाद्वार-तीर्थम्, उलूपी-संवादः)
आम्रैराम्रातकैर्नीपैरशोकैश्षम्पकैस्तथा । पुन्नागैर्नागपुष्पैश्न लकुचै: पनसैस्तथा,जो आम, आमड़ा, कदम्ब, अशोक, चम्पा, पुन्नाग, नागपुष्प, लकुच, कटहल, साल, ताल, तमाल, मौलसिरी और केवड़ा आदि सुन्दर फूलोंसे भरे और फलोंके भारसे झुके हुए मनोहर वृक्षोंसे सुशोभित थे
āmrair āmrātakair nīpair aśokaiḥ śampakais tathā | punnāgair nāgapūṣpaiś ca lakucaiḥ panasaistathā ||
ఆ ప్రాంతం మామిడి, అంబాటక (అమ్రాటక), కదంబ, అశోక, చంపక, పున్నాగ, నాగపుష్ప, లకుచ, పనస (జాక్ఫ్రూట్) వంటి వృక్షాలతో అలంకృతమై ఉండెను—పుష్పాలతో నిండినవి, ఫలభారంతో వంగినవి।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an auspicious, life-giving environment—trees heavy with fruit and rich with blossoms—suggesting prosperity, harmony, and the sacredness of well-ordered nature, a common Mahābhārata motif for indicating a blessed or spiritually significant place.
Vāyu-deva is describing a beautiful grove or region, listing prominent flowering and fruit-bearing trees to convey its richness and charm, setting the scene with vivid natural imagery.