Shloka 2
Nārada’s Visit at Indraprastha and Counsel on Concord; Introduction to Sundopasunda–Tilottamā
ततस्तेषां गुणानेव कीर्तयामि विशेषत: । नावबुध्येत विदुरो ममाभिप्रायमिज्ञितै:,इसीलिये विदुरके सामने विशेषत: पाण्डवोंके गुणोंका ही बखान करता हूँ, जिससे वह इशारेसे भी मेरे मनोभावको न ताड़ सके
tatas teṣāṃ guṇān eva kīrtayāmi viśeṣataḥ | nāvabudhyeta viduro mamābhiprāyam ajñitaiḥ ||
అందుచేత నేను ప్రత్యేకంగా వారి గుణాలనే మాత్రమే కీర్తిస్తాను; తద్వారా విదురుడు నా అభిప్రాయాన్ని గ్రహించక, పరోక్ష సంకేతాల ద్వారానైనా నా మనస్సులోని యోచనను తెలుసుకోలేడు.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical contrast: genuine virtue versus strategic speech. Dhṛtarāṣṭra’s decision to praise only the Pāṇḍavas’ merits is not pure admiration but a tactic to conceal his inner plan from Vidura, implying that moral clarity requires transparency and that wise counsel is often resisted by those with concealed motives.
Dhṛtarāṣṭra speaks about how he will present his words before Vidura. He intends to emphasize the Pāṇḍavas’ good qualities so that Vidura—known for discernment—will not detect Dhṛtarāṣṭra’s underlying intention even through subtle hints.