Shloka 14
Vidurovācā: Śreyas, Mantra, and Conciliation toward the Pāṇḍavas (विदुरोवाच—श्रेयः-मन्त्र-समाधानम्)
इदं च तत्राद्भुतरूपमुत्तमं जगाद देवर्षिरतीतमानुषम् । महानुभावा किल सा सुमध्यमा बभूव कनन््यैव गते गतेडहनि,देवर्षिने वहाँ घटित हुई इस 3 उत्तम एवं अलौकिक घटनाका वर्णन किया है कि सुन्दर कटिप्रदेशवाली महानुभावा प्रतिवार विवाहके दूसरे दिन कन्याभावको ही प्राप्त हो जाती थी
idaṃ ca tatrādbhutarūpam uttamaṃ jagāda devarṣir atītamānuṣam | mahānubhāvā kila sā sumadhyamā babhūva kanyāiva gate gate ’hani ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—అక్కడ దేవర్షి ఒక పరమాద్భుతమైన, మానవసీమలకు అతీతమైన అద్భుతాన్ని వివరించాడు—ఆ సుమధ్యమా మహానుభావురాలు, రోజులు గడిచేకొద్దీ, వివాహం జరిగిన రెండవ దినానంతరమున కూడా, మళ్లీ మళ్లీ కన్యాభావానికే చేరుచుండెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an extraordinary event as part of the epic’s moral universe: dharma must sometimes be interpreted amid superhuman or miraculous circumstances, and narrative authority (the seer’s testimony) is used to situate such anomalies within a meaningful ethical order.
Vaiśampāyana reports that a divine seer described a remarkable phenomenon: an illustrious woman repeatedly regained maidenhood day after day, even after marriage—an event presented as beyond ordinary human experience.