Shloka 13
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
रूयुवाच त्वं वेत्स्यसे मामिह यास्मि शक्र यदर्थ चाहं रोदिमि मन्दभाग्या । आगच्छ राजन् पुरतो गमिष्ये द्रष्टासि तद् रोदिमि यत्कृतेडहम्,युवती बोली--देवराज इन्द्र! मैं एक भाग्यहीन अबला हूँ; कौन हूँ और किसलिये रो रही हूँ, यह सब तुम्हें ज्ञात हो जायगा। तुम मेरे पीछे-पीछे आओ, मैं आगे-आगे चल रही हूँ। वहाँ चलकर स्वयं ही देख लोगे कि मैं किसलिये रोती हूँ
ruyuvāca tvaṁ vetsyase mām iha yāsmi śakra yadartha cāhaṁ rodimi mandabhāgyā | āgaccha rājan purato gamiṣye draṣṭāsi tad rodimi yatkṛte ’ham ||
యువతి పలికెను—“ఓ శక్రా (ఇంద్రా)! నేనెవరో, ఏ కారణముచేత ఈ దుర్భాగ్యురాలిని ఇక్కడ రోదించుచున్నానో—అది అంతా నీకు తెలిసిపోవును. రమ్ము; నీవు నా వెనుక వచ్చుము, నేను ముందుగా నడుచుదును. అక్కడికి వెళ్లిన తరువాత నేను ఏ కారణముచేత రోదించుచున్నానో నీవే చూచెదవు.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral movement from mere curiosity to direct witnessing: the divine (Indra) is invited to see suffering at its source, implying that ethical understanding and right response arise from knowing the real cause behind another’s distress.
A woman named Rū, weeping, addresses Indra (Śakra). She tells him that he will learn her identity and the reason for her tears if he follows her; she will lead him to the place where the cause can be seen directly.