Shloka 20
Ādi-parva, Adhyāya 187: Drupada’s Inquiry and the Dharma Debate on Draupadī’s Marriage
तदर्जुनो वीर्यवर्तां सदर्प- स्तदैन्द्रिरिन्द्रावरजप्र भाव: । सज्यं च चक्रे निमिषान्तरेण शरांश्व जग्राह दशार्धसंख्यान्,रुक्म, सुनीथ, वक्र, कर्ण, दुर्योधन, शल्य तथा शाल्व आदि धरनुर्वेदके पारंगत विद्वान् पुरुषसिंह राजालोग महान् प्रयत्न करके भी जिस धनुषपर डोरी न चढ़ा सके, उसी धनुषपर विष्णुके समान प्रभावशाली एवं पराक्रमी वीरोंमें श्रेष्ठठाका अभिमान रखनेवाले इन्द्रकुमार अर्जुनने पलक मारते-मारते प्रत्यंचा चढ़ा दी। इसके बाद उन्होंने वे पाँच बाण भी अपने हाथमें ले लिये
tad arjuno vīryavartāṃ sadarpaḥ tadaindrir indrāvarajaprabhāvaḥ | sajyaṃ ca cakre nimiṣāntareṇa śarāṃś ca jagrāha daśārdhasaṅkhyān ||
అప్పుడు వీర్యగర్వంతో ప్రకాశించే ఇంద్రపుత్రుడు అర్జునుడు—ఇంద్రుని అనుజుని వంటి ప్రభావముతో—కనురెప్పపాటు లోనే ఆ ధనుస్సుకు జ్యా ఎక్కించి, వెంటనే పదిహేను బాణాలను కూడా చేతబట్టాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that genuine competence—rooted in innate capacity, training, and rightful qualification—accomplishes with ease what others cannot achieve even with great effort; it also frames Arjuna’s excellence as supported by divine lineage and destiny.
Vaishampayana narrates that Arjuna, the Indra-born hero, strings a formidable bow in an instant and immediately takes up fifteen arrows, demonstrating his superior mastery of archery at a decisive moment.