Shloka 5
Amṛta-Pāna, Rāhu’s Detection, and the Sudarśana Intervention (अमृतपान-राहुप्रकाशन-सुदर्शनप्रयोगः)
सौतिर्वाच ज्वलन्तमचल मेरुं तेजोराशिमनुत्तमम् । आक्षिपन्त॑ प्रभां भानो: स्वशृद्गजै:ः काञज्चनोज्ज्वलै:,उग्रश्रवाजीने कहा--शौनकजी! मेरु नामसे प्रसिद्ध एक पर्वत है, जो अपनी प्रभासे प्रजवलित होता रहता है। वह तेजका महान् पुंज और परम उत्तम है। अपने अत्यन्त प्रकाशमान सुवर्णमय शिखरोंसे वह सूर्यदेवकी प्रभाको भी तिरस्कृत किये देता है। उस स्वर्णभूषित विचित्र शैलपर देवता और गन्धर्व निवास करते हैं। उसका कोई माप नहीं है। जिनमें पापकी मात्रा अधिक है, ऐसे मनुष्य वहाँ पैर नहीं रख सकते
sautir uvāca—jvalantam acalaṃ meruṃ tejorāśim anuttamam | ākṣipantaṃ prabhāṃ bhānoḥ svaśṛṅgaiḥ kāñcanaujvalaiḥ ||
సౌతి అన్నాడు—“శౌనకా! మేరు అనే ఒక పర్వతము ఉంది; అది తన స్వప్రభతోనే నిత్యం జ్వలించుచున్నట్లు ప్రకాశిస్తుంది—తేజస్సు యొక్క అనుత్తమ రాశి. అత్యంత దీప్తిమంతమైన స్వర్ణశిఖరములతో అది సూర్యుని కాంతినికూడా మసకబార్చినట్లు కనిపిస్తుంది.”
शौनक उवाच
Educational Q&A
The passage links spiritual-moral purity with access to higher realms: sacred spaces like Meru are portrayed as attainable only to those whose conduct is not dominated by pāpa (sin). Radiance symbolizes excellence and merit, while moral impurity becomes a barrier.
Sauti, continuing his narration to the sages, describes the cosmic mountain Meru—its self-luminous golden peaks that eclipse the sun, its divine inhabitants (gods and Gandharvas), its immeasurable nature, and the rule that heavily sinful humans cannot tread there.