Shloka 10
Amṛta-Pāna, Rāhu’s Detection, and the Sudarśana Intervention (अमृतपान-राहुप्रकाशन-सुदर्शनप्रयोगः)
ते मन्त्रयितुमारब्धास्तत्रासीना दिवौकस: । अमृताय समागम्य तपोनियमसंयुता:,उसके शुभ एवं उच्चतम शृंग असंख्य चमकीले रत्नोंसे व्याप्त हैं। वे अपनी विशालताके कारण आकाशके समान अनन्त जान पड़ते हैं। समस्त महातेजस्वी देवता मेरुगिरिके उस महान् शिखरपर चढ़कर एक स्थानमें बैठ गये और सब मिलकर अमृत- प्राप्तिके लिये क्या उपाय किया जाय, इसका विचार करने लगे। वे सभी तपस्वी तथा शौच- संतोष आदि नियमोंसे संयुक्त थे। इस प्रकार परस्पर विचार एवं सबके साथ मन्त्रणामें लगे हुए देवताओंके समुदायमें उपस्थित हो भगवान् नारायणने ब्रह्माजीसे यों कहा--“समस्त देवता और असुर मिलकर महासागरका मन्थन करें। उस महासागरका मन्न्थन आरम्भ होनेपर उसमेंसे अमृत प्रकट होगा
te mantrayitum ārabdhās tatrāsīnā divaukasaḥ | amṛtāya samāgamya tapo-niyama-saṁyutāḥ ||
అక్కడ స్వర్గవాసి దేవతలు ఒకచోట కూర్చొని మంత్రణ ప్రారంభించారు. అమృతప్రాప్తి లక్ష్యంతో సమాగమించిన వారు తపస్సు, నియమాచరణలతో సంయుక్తులై ఉన్నారు; అందువల్ల వారు బలంతో కాక, సంయమనం మరియు సమిష్టి ఆలోచనతో మార్గాన్ని వెతికారు.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that rightful aims are pursued through saṅgati (coming together), mantraṇa (deliberation), and niyama (self-regulation). Power is framed as legitimate when guided by disciplined conduct and collective counsel.
The gods assemble, sit together, and begin consulting about how to obtain amṛta. This sets the stage for the larger episode in which a method for producing amṛta is sought through planned action rather than impulsive conflict.